Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Κι όμως... Πρόκειται για τζαμί στην Ελληνική Θράκη...

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2017 σε πατριωτικό ιστότοπο της Κομοτηνής (http://tourkikanea.gr/2017/02/quiz-3/) με το ακόλουθο σαρκαστικό,πικρό κειμενάκι:


ΤΟ ΚΟΥΪΖ ΜΑΣ

Το παραπάνω τζαμί που βλέπετε βρίσκεται ;

Α) Στην περιοχή Κιουτσκουκτσεκμετζέ της Κωνσταντινούπολης

Β) Στην κουρδική πόλη Λίτζε στην ΝΑ Τουρκία

Γ) Στο χωριό Ωραίο,από όπου κατάγεται ο ψευδομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε.

Ο ευρών αμοιφθήσεται ! (Ηθικά, λεφτά δεν υπάρχουν).



(σημείωση γ.β. πέππα: το κίτρινο χρώμα αποτελεί προσθήκη δική μου,αν κάποιος δυσκολεύεται...)

Δείτε ακόμα:

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Γκιούμεσι: το ...ναρκωτικό των αρβανιτών

Γκιούμεσι ... Φάρμακο δια πάσα νόσο

« Κάτσε καλά γιατί θα σου δώσω να πιεις γκιού-μεσι » ήταν η μόνιμη απειλή της γιαγιάς μου,ό-ταν σαν παιδί έκανα κάποια σκανταλιά.
Το τι ήταν το γκιούμεσι δεν νόγαγα,άλλα στην φαντασία μου ήταν κάτι τρομερό,τρομερότερο ακόμα και από το « πιπέρι στο στόμα. »
Τελικά τα χρόνια πέρασαν και έμαθα.
Εδώ στην περιοχή μου και στα γύρω χωριά,τα παλιά τα χρόνια,οι μανάδες έδιναν στα παιδιά τους ναρκωτικά.
Ναι,καλά διαβάσατε.Μέχρι την δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα οι αυλές των σπιτιών,για καλλω-πιστικούς λόγους,ήταν γεμάτες από μια παπαρούνα,γνωστή με το επιστημονικό όνομα "μήκων η υπνοφόρος".
Η καλλιέργεια αυτής της παπαρούνας ήταν ελεύθερη και οι προγιαγιάδες μας ήξεραν τις φαρμακο-λογικές ενέργειες του φυτού.Έτσι,όταν ένα μωρό είχε διάρροια,πονάκια στην κοιλιά,όταν «λύριζε»,το φάρμακο ήταν ένα. «Δώσ΄ του γκιούμεσι»,από το αρβανίτικο γκιούμ(ε) που σημαίνει ύπνος.Ήταν γαλακτώδες όπιο που το έφτιαχναν μόνοι τους βράζοντας την παπαρούνα,όταν αυτή ξεστάχυαζε, στο μπρίκι και πίνοντας το μωρό το έπαιρνε ο ύπνος και σταμάταγε το κλάμα.
Ήταν δύσκολα αυτά τα χρόνια για να μεγαλώσει ένα παιδί,οι μητέρες πολύ συχνά από τις καθημε-ρινές κακουχίες δεν είχαν αρκετό γάλα για να ταΐσουν το μωρό και τότε κοπανούσαν στο γουδί ξερά σύκα με σταφίδες,τα έκαναν πολτό,έβαζαν και λίγο ψωμί παπάρα (ή λίγο βραστό ρύζι,εάν υπήρχε ) και το έριχναν σε ένα κομμάτι τσεμπέρι.Ύστερα το έδεναν,όπως κάνουν τώρα στις μπομπονιέρες, και το έχωναν στο στόμα του μωρού,σαν πιπίλα.Αυτήν ήταν η πρώτη τροφή του μωρού και επειδή έφερνε διάρροια,εάν ήταν καλοκαίρι,έβαζαν μέσα στον πολτό καμία γκούριλια (άγριο αχλάδι) .
Και τα προβλήματα τελειωμό δεν είχαν.Άιντε να βρεις ζεστό νερό για τις πάνες του μωρού,άιντε να δεις τι θα κάνεις το μωρό όταν θα πήγαινες στο χωράφι,άιντε να βρεθεί χώρος να κοιμηθεί στις κα-μαρούλες μια σταλιά που ζούσανε.
Μπορεί να γεννούσαν πολλά παιδιά,αλλά η παιδική θνησιμότητα ήταν τεράστια και για να ξεπερά-σουν κάθε φορά τον πόνο από την απώλεια των παιδιών τους είχαν εφεύρει (???) και λέγανε το ακό-λουθο τρομερό και φοβερό : «πήρε και ο θεός το μερίδιο του» .

Η σκόνη της ιστορίας, 3 Μαΐου 2006  http://iansta.blogspot.gr/2006/10/blog-post.html

Σημείωση Γιάννη Βασ. Πέππα: Στα μέρη μου (β.α. Αττική) δεν γνωρίζω αν υπήρχε το γκιούμεσι.Δεν έχω σχετική πληροφόρηση.
Σε Θεσσαλία,Ήπειρο (τουλάχιστον) ήταν γνωστό ως μάκο ( < μήκων).
Συνηθιζόταν όμως,στο χωριό μου και γύρω,ως κατεναυστικό,υπνωτικό των βρεφών και νηπίων,και ως πιπίλα τους,το εξής: μικρή ποσότητα λουκουμιού τυλιγόταν σε τούλι ή ψιλό μαντήλι κι έμπαινε στο στόμα του μικρού παιδιού.Το χρησιμοποιούσαν οι μανάδες όχι τόσο στο σπίτι,αλλά στο θερισμό κι άλλες καλοκαιρινές εξωτερικές εργασίες.

Ε τ υ μ ο λ ο γ ί α

Οι αρβανιτόφωνοι Έλληνες απέδιδαν το να κοιμάσαι με την λέξη γκιούμ.Ο ύπνος,δηλα-δή.Στα λεξικά δεν γίνεται σαφής η διαφορά μεταξύ ύπνου και κοίμησης.Φαίνεται πως ο ύπνος έκ-φραζε μια πιο χαλαρή κατάσταση,πιο επιφανειακή,κάτι που φαίνεται και από τα: ύπνωση,υπνηλία,καταστάσεις ρευστές,μη δεδομένες.Όταν ο ύπνος γινόταν βαθύς,βαρύς,απόλυ-τος,ολοκληρωτικός και δεδομένος (γι΄ αυτό και το ρήμα της αρχαίας κοιμάω [< κοίτη,κοίτος,κείμαι] σήμαινε και πίπτω εις αιώνιον ύπνον,κοιμώμαι τον ύπνον του θανάτου),όταν το ον κοιμάται δηλα-δή,τότε μιλάμε για κοίμηση.Αυτή την έννοια εκφράζει και το αρβανίτικο γκιούμ.
Να λοιπόν,η λογική σειρά κι επαγωγή στην Ελληνική νόηση και γλώσσα:
Κείμαι κοιμάω (κοιμώμαι) κοίμησις
Με την πρόταξη της πρόθεσης εν (εγκοιμάομαι,εγκοιμίζω) δηλωνόταν χώρος (=κοιμάμαι/κοιμίζω σε κάποιο τόπο/σημείο).Το εγκοιμάομαι μάλιστα,χρησιμοποιόταν κι όταν κάποιος κοιμόταν μέσα σε αρχαίο ναό επιζητώντας προφητικά όνειρα ή θεραπεία σε ασθένειά του (κάτι που συνεχίζεται ως σήμερα αδιατάρακτα υπό διάφορες μορφές στην διάδοχη ΧριστιανΟρθοδοξία).
Η κοίμησις (ή κοίμημα) λεγόταν και εγκοίμησις.Το σκέπασμα στον ύπνο λεγόταν εγκοίμητρον ή εγκοίμηθρον.Το επίθετο εγκοιμητήριος-α-ον δήλωνε που πάνω κοιμόταν κάποιος (τας δε εγκοιμη-τηρίας ψάθους χαμεννίας εκάλουν, Πολυδ., Ϛ΄ , 11).
Να,λοιπόν,το αρβανίτικο γκιούμ:
Εγκοιμ-ώμαι γκιούμ  (egim gium)
Δηλαδή,το γκιούμ δεν είναι παρά το εγκοιμώμαι,χωρίς κατάληξη (κάτι που φανερώνει πρώιμη κι όχι ύστερη διαμόρφωση [τεκμήριο αρχαιότητας,πρωτογένειας] και φυσικά εκτραχυσμένο,κάτι που χαρα-κτηρίζει συνολικά τα αρβανίτικα.
Αυτά είναι τα αρβανίτικα! Βλέπει κανείς κάτι έξω από την Ελληνική αντίληψη κόσ-μου,διάνοια και λόγο;
Όσοι αμφισβητούν την ατόφια ελληνικότητα Αρβανιτών και αρβανίτικων,πέρα από ελεγχόμενοι μειοδότες,είναι εκρηκτικά ανιστόρητοι και αγράμματοι.


Γιάννης Βασ. Πέππας, Φιλόλογος - Συγγραφέας

Διαβάστε ακόμα:
Ένα αρβανίτικο ξεμάτιασμα
Παροιμίες των αρβανιτοφώνων Ελλήνων 4
Πιταστέ

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Σεπτεμβριανά 1955.Έλληνες και Τούρκοι θυμούνται...

¨Την αμαρτία για το ότι πλέον δεν θα μπορέσω να αφήσω τίποτε ως ανάμνηση,να την έχουν πάνω τους αυτοί οι οποίοι επιτέθηκαν στο σπίτι μας εκείνη την βραδιά¨

Κατά την 61η επέτειο του πογκρόμ της 6 και 7 Σεπτεμβρίου,εκτίθεται για μια ακόμη φορά το μο-ναδικό αρχείο με τις φωτογραφίες του τότε φωτογράφου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Δημήτρη Καλούμενου.Το βιβλίο των εκδόσεων Istos με τον τίτλο ¨Και τις περιουσίες σας και τις ζωές σας !¨ του δημοσιογράφου Σερντάρ Κορουτζού,φωτίζει την ξεχασμένη βία εκείνης της νύ-χτας,το σκοτεινό της πρόσωπο και τις ζημιές που άφησε στα σώματα,στις ζωές και στις αναμνήσεις των ανθρώπων.Περιγραφές που υπάρχουν στο βιβλίο τις παρουσιάζουμε μαζί με φωτογραφίες του Καλούμενου.
Στην μνήμη των περισσότερων από εμάς η βία του πογκρόμ της 6 & 7 Σεπτεμβρίου του 1955 έχει χαραχθεί μέσα μας,πέρα από τις εικόνες με  την λεηλατημένη λεωφόρο Ιστικλάλ και με τις πόζες που έπαιρνε ο όχλος που κρατούσε ξύλα στα χέρια.Αλλά αυτά που συνέβησαν είναι πολύ περισ-σότερα από αυτά που προβάλλονται σε αυτές τις φωτογραφίες και αναμφίβολα περιλαμβάνουν βαθύτερες πληγές.Ο τότε φωτογράφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Δημήτρης Καλούμενος, πέρσι δημοσιεύοντας για πρώτη φορά σε βιβλίο τις φωτογραφίες του,παρουσίασε τις ζημιές που προκλήθηκαν τότε σε εκκλησίες και νεκροταφεία.Ο δεύτερος τόμος που σύντομα θα βγει από τον εκδοτικό οίκο Istos,εστιάζει περισσότερο στο τι συνέβη στα σπίτια και στις συνοικίες της ελληνικής κοινότητας.

61 φωτογραφίες ειδικά επιλεγμένες από το αρχείο των 1500 φωτογραφιών του φωτογράφου του Πατριαρχείου Καλούμενου,με ειδική άδεια από την κόρη του Μαρίνα Καλούμενου,με συμβολή από τον δημοσιογράφο–φωτογράφο Νικόλαο Μαγγίνα και με βοήθεια από τον πρώτο εκπρόσωπο των Μειονοτικών Ιδρυμάτων Λάκη Βίγκα,έγιναν βιβλίο. Το βιβλίο ¨Και τις περιουσίες και τις ζωές σας¨  που ετοίμασε ο δημοσιογράφος Σερντάρ Κορουτζού,πέρα από τις φωτογραφίες από το αρχείο του Καλούμενου,εμπεριέχει βιογραφίες,αναμνήσεις και περιγραφές σχετικά με αυτά που έγιναν στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου.

Ο πατήρ Ευάγγελος σώθηκε την τελευταία στιγμή

¨Ο πατήρ Ευάγγελος είχε κρυφτεί στον περιστερώνα του μοναστηριού.Τον βρήκαν και τον έδειραν σκληρά.Αφού τον βασάνισαν ανελέητα και τον τραυμάτισαν τον έριξαν κάτω.Μετά αποπειράθη-καν να τον σταυρώσουν,αλλά τους πρόλαβε η κήρυξη εκτάκτου καταστάσεως και έτσι σώθηκε την τελευταία στιγμή.Στο παραλίγο σώθηκε.Όπως φαίνεται και στην φωτογραφία,ο πόνος και τα άγρια βασανιστήρια που υπέστη είναι προφανή¨.

Δημοσιογράφος Δημήτριος Καλούμενος

Παρακολουθήσαμε το κάψιμο της Ευαγγελίστριας

¨…Από την Ευαγγελίστρια άρχισαν να φτάνουν κραυγές.Οι ήχοι της καμπάνας σταμάτησαν. … Εμείς πήγαμε στο πίσω μπαλκόνι και παρακολουθήσαμε το κάψιμο της Ευαγγελίστριας.Οι φλόγες έβγαιναν από τα παράθυρα (ούτε αστυνομία,ούτε πυροσβεστική υπήρχαν),ενώ η αστυνομία ήταν μόλις στα 50 μέτρα από την εκκλησία…Αργότερα έμαθα πως εκεί υπήρχαν δύο ιερείς.Τον έναν τον έπιασαν την ώρα που έφευγε,ενώ τον άλλο τον σταύρωσαν πάνω στην Αγία Τράπεζα.
  
Κουρκέν Αλγιανακιάν

Ποιος τους είχε πει πως εγώ ήμουν ιερέας ;

Δεν ξέρω τι θα μου συνέβαινε εάν εκείνη την μέρα βρισκόμουν στην Κωνσταντινούπολη.Αλλά σύμφωνα με όσα μου έγραψε ο πατέρας μου,το πρωί εκείνο ένας όχλος 200 ατόμων είχε συγκε-ντρωθεί μπροστά στο σπίτι μας στο Ιτζαντίγιε.
 Είχαν έρθει να με σκοτώσουν φωνάζοντας ¨Δώστε μας τον παπά,τον άνθρωπο του Μακάριου¨. Από πού όμως είχαν μάθει αυτοί οι άνθρωποι πως εγώ είχα σπουδάσει θεολογία στην Αμερική ; Ποιος τους είχε πει πως εγώ ήμουν ιερέας ;  Ο πατέρας μου στο τέλος του γράμματος που μου έστειλε έ-γραφε: ¨Γιε μου μη τυχόν έρθεις κατά εδώ ! Σε ψάχνουν εδώ.. Εάν πέσεις στα χέρια σου θα σε σκοτώσουν.

Θωμάς Κοσμίδης


Έσφαξαν το αρνί του ιερέα και το μοιράστηκαν

Χτυπούν οι καμπάνες.Για ποιο λόγο ; Μα τα μεσάνυχτα δεν χτυπάνε καμπάνες. Για πρώτη φορά είδα εκείνη την νύχτα άτομα με μακριά γένια και sarkık  μουστάκια που κρατούσαν στα χέρια τους χοντρά ξύλα και αιχμηρά εργαλεία.Είχαν έρθει με φορτηγά.Με κραυγές Αλλάχ-Αλλάχ κατευθύν-θηκαν προς την εκκλησία.Εμείς ως παιδιά από την μια φοβηθήκαμε πολύ και από την άλλη ήταν σαν να βλέπουμε μια ταινία με ερυθρόδερμους.Κάποιοι φώναξαν πως ¨Δεν βρήκαμε τον παπά,αλλά το πρόβατο του είναι εδώ-Αλλάχ ου Ακμπάρ¨.
Έσφαξαν εκεί το αρνί και το μοιράστηκαν.

Ζακιρέ Μπουγιουκφιράτ



Δεν έβαλα ποτέ ξανά κόκκινο ρούχο

Έπαιρνα πολύ μικρό βδομαδιάτικο ως μισθό.Με λεφτά που συγκέντρωσα δουλεύοντας τρεις μή-νες,έβαλα και μου έραψαν ένα φόρεμα από κόκκινο σατέν,για τον γάμο ενός συγγενή μου.Πριν προλάβω να το βάλω,το είχα στην ντουλάπα.Ακριβώς εκείνη την μέρα,βραδινές ώρες,ένας όχλος που κρατούσε τσεκούρια,μαχαίρια και ξύλα άρχισε να επιτίθεται σε σπίτια Ελλήνων και Αρμενίων που βρισκόταν στο Κουμκαπί (…).Φοβηθήκαμε πολύ.Ο μπαμπάς μου σκέφτηκε να κρεμάσουμε τουρκική σημαία και έτρεχε να βρει.Αμέσως έτρεξε και πήρε το κρεμασμένο στην ντουλάπα  μου.Το έκοψε και έραψε πάνω του το αστέρι και την ημισέληνο (…) Το σπίτι μας γλύτωσε την λεηλα-σία.Αλλά εγώ ποτέ δεν ξέχασα τον πόνο μου για εκείνο το φόρεμα (…) Επειδή λοιπόν το κόκκινο χρώμα μου θύμιζε εκείνη την μέρα,δεν έβαλα ποτέ ξανά κόκκινο φόρεμα.

Αλμπέτ Σεβίντς

Η εικόνα που είδαμε ήταν κάτι το ντροπιαστικό

Δεν είχε μείνει ούτε ένα σπίτι Έλληνα συμπολίτη μας που να μην δέχτηκε επίθεση,ενώ τα πράγμα-τα από μέσα είχαν πεταχτεί στον δρόμο.Οι κάτοικοι των σπιτιών προσπαθούσαν μέσα από τον σωρό των ερειπίων να βγάλουν αυτά που θα μπορούσαν να τους ωφελήσουν.Η φωνή ενός μικρού κοριτσιού που βρίσκοντας την κούκλα της με κομμένο πόδι και χέρι φώναξε ¨Μαμά,μαμά βρήκα, βρήκα¨ και η εικόνα που είδαμε ήταν κάτι το ντροπιαστικό.

Ταξίαρχος Γιλμάζ Τεζκάν

Δεν απέμεινε ούτε κρεβάτι ούτε κουβέρτα

Οι άνθρωποι ήταν γυμνοί,διότι οι δράστες της καταστροφής είχαν πάρει και τα ρούχα τους.Δεν είχε απομείνει ούτε κρεβάτι,ούτε κουβέρτα.Η εκκλησία και η κοινότητα μάζευε ρούχα και τα μοίραζε στους ¨πρόσφυγες¨.

Δέσποινα Πορτοκάλλη


Σήμερα τις περιουσίες σας,αύριο…

Όπως πάντα έτσι και εκείνη την μέρα πήγα στο καφενείο.Ο ιδιοκτήτης του καφενείου ήρθε δίπλα μου και μου είπε ¨Αντώνη μου σήμερα θα ήταν καλύτερα να πήγαινες στο σπίτι σου (…).Αφού προχώρησα μερικούς δρόμους,αντιλήφθηκα τι γινόταν.Με τσεκούρια έσπαζαν τα στόρια καταστη-μάτων και τις πόρτες των σπιτιών.Πετούσαν από τα παράθυρα κάτω πιάνα και ντουλάπια και φώ-ναζαν ¨Σήμερα τις περιουσίες σας,αύριο τις ζωές σας ! ¨

Αναστάσης Ιορδάνογλου

Πριν από 15 μέρες ήμουν στους ώμους

Πριν από 15 μέρες,όταν είχα βάλει γκολ,ήμουν στους ώμους τους.Ενώ εκείνη την μέρα βρέθηκα α-ντιμέτωπος με πέτρες και τενεκέδες μπογιάς.Το χειρότερο ήταν πως παιδιά τα οποία χαρτζιλίκω-να,επιτέθηκαν στο σπίτι μου.Στο σπίτι δεν έμεινε ούτε παράθυρο,ούτε πόρτα.Οι κόρες μου ήταν μι-κρές και προσπάθησαν να τις σκοτώσουν.Ο αστυνομικός διευθυντής Κωνσταντινούπολης ήρθε σπίτι μου.Βλέποντας εκείνο το βράδυ την εικόνα στο σπίτι,είχε πει ¨Αμάν Αλλάχ μου¨.Με ρώτησαν επίμονα ποιος το έκανε,αλλά δεν τους είπα εκείνη την μέρα και δεν μπορώ να το πω ούτε σήμερα.

Λευτέρης Κιουτσουκαντωνιάδης

Υπερασπίστηκαν τους καταστροφείς και όχι το σπίτι μου

¨Επειδή είχαν περικυκλώσει το σπίτι μας,ήμουν υποχρεωμένος να το πω.Δίπλα ακριβώς από το σπίτι μας ήταν το αστυνομικό τμήμα.Μας γνώριζαν,ήξεραν την μητέρα μου και τον πατέρα μου.Σε κά-ποια στιγμή οι καταστροφείς μπήκαν μέσα στο σπίτι,το κατέστρεψαν εντελώς και ο ένοπλος της στρατοχωροφυλακής που στεκόταν δίπλα στο σπίτι δεν επενέβη καθόλου.Στο περιστατικό εκείνο μπορώ να πω,πως η αστυνομία δεν υπερασπίστηκε το σπίτι μου,αλλά τους καταστροφείς.Ο πατέ-ρας και η μητέρα μου ήταν 80 ετών.Τους πέταξαν κάτω από το κρεβάτι και μέσα στην νύχτα κα-τέστρεψαν τα πάντα,συμπεριλαμβανομένων και των κρεβατιών. ¨

Βουλευτής Δημοκρατικού κόμματος Αλέξανδρος Χατζόπουλος

Πολλές γυναίκες τράβηξαν τα πάνδεινα

Βίασαν κοπέλες Ελληνίδες,ενώ μια από αυτές την άφησαν γυμνή στον δρόμο σε θλιβερή κατάστα-ση.Μια οικογένεια Τούρκων την πήρε από το δρόμο,της έδωσαν ένα κάλυμμα να σκεπαστεί και έναν χώρο να καταφύγει.Πολλές γυναίκες μετά από αυτά που βίωσαν σε παρόμοιες καταστάσεις,τρά-βηξαν τα πάνδεινα από νευρικό κλονισμό και σοκ.

Δημοσιογράφος Δημήτρης Καλούμενος
  

Εάν παρενοχλούσαν την οικογένεια σου,εσύ τι θα περιέγραφες ; 

(…) Εκείνη την μέρα υπήρξαν πολλοί βιασμοί.Οι γυναίκες ενημέρωσαν αργότερα το ελληνικό προ-ξενείο.Τότε αστυνομικοί με πολιτικά ήρθαν  σε εμένα,επειδή ήμουν γιατρός.Πήγαμε στο νοσοκομεί-ο,αλλά οι γυναίκες σώπαιναν.Μετά από αυτό ρώτησα τον αστυνομικό : ¨Είσαι παντρεμένος ;¨. ¨Ναι¨ μου απάντησε.Τον ρώτησα τότε ¨Εάν μέσα σε μια νύχτα παρενοχλούσαν την κόρη σου ή την γυναί-κα σου 500 άτομα,εσύ τι θα περιέγραφες ;¨. Είπε ότι και αυτός θα σώπαινε.Οι γυναίκες δεν έφταιγαν. Κατήγγειλαν στις επίσημες αρχές τους δράστες,αλλά δεν ήθελαν να το μάθουν όλοι¨.

Γιώργος Αδοσόγλου
  
Εξαφάνισαν τις αναμνήσεις μου

Ακούγοντας τους ήχους από τα τζάμια που έσπαζαν και τα έπιπλα που κομματιάζονταν,τρέμαμε από τον φόβο,νομίζοντας πως έρχεται η σειρά μας (…).Αυτό το βασανιστήριο κράτησε για ώρες. Μετά από μια μέρα και μια νύχτα,όταν κατεβήκαμε κάτω,στο σπίτι μας δεν υπήρχε ούτε καρέκλα να κάτσουμε.Στην κουζίνα ό,τι υπήρχε ποτήρια,πιάτα και ακόμη και την ζάχαρη και τον καφέ μας τα είχαν πετάξει όλα στον δρόμο.Τα  παπλώματα μου που τα είχα από την προίκα,τα κοσμήματα που μου είχε δωρίσει στον γάμο μου ο άντρας μου ο Μιχαήλ,όλα μα εντελώς όλα τα πέταξαν,τα έσπασαν,εξαφάνισαν τις αναμνήσεις μου. (…) Την αμαρτία για το ότι πλέον δεν θα μπορέσω να αφήσω τίποτε ως ανάμνηση στην κόρη μου Όλγα και στα εγγόνια μου,να την έχουν πάνω τους αυτοί οι εντελώς άγνωστοι σε εμάς που εκείνη την νύχτα επιτέθηκαν στο σπίτι μας,έσπασαν και κατέστρεψαν.

Θεία Μαρίκα Μπαλατλί

http://tourkikanea.gr/2016/09/1955-3/


Διαβάστε ακόμα:

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Η περίπτωση των ΡΟΔΟΠΑΙΩΝ (ΠΟΜΑΚΩΝ) στην Θράκη

ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΕΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΡΟΔΟΠΑΙΩΝ (ΠΟΜΑΚΩΝ) ΣΤΗΝ ΘΡΑΚΗ
τοῦ Ἀθ. Κόρμαλη*
Μὲ ἀφορμὴ τὶς κατὰ καιροὺς ἐπίσημες προ-κλητικὲς δηλώσεις (καὶ ἐνέργειες) τῶν Τούρκων ἀξιωματούχων (καὶ λοιπῶν στελεχῶν τῆς μειο-νότητας) γιὰ τὴν ὕπαρξη «τουρκικῆς» μειονότη-τας στὴν Θράκη καὶ γιὰ τὴν «νομιμοποίηση» τῆς Τουρκίας νὰ ἐκδηλώνει ἐπὶ δεκαετίες ἐμφα-νέστατο,πολυποίκιλο καὶ μεθοδευμένο ἐνδιαφέ-ρον ὡς ἐγγυήτρια τῶν Μουσουλμάνων Ἑλλή-νων ὑπηκόων πρέπει νὰ ὑπενθυμίσουμε τὰ κά-τωθι:
Πρῶτα-πρῶτα τὸ ἄρθρο -2- τῆς Ἑλληνοτουρ-κικῆς Συμφωνίας περὶ «ἀνταλλαγῆς τῶν πλη-θυσμῶν»,ποὺ ὑπογράφηκε στὴν Λωζάνη στὶς 30 Ἰανουαρίου 1923 (λίγο πρὶν τὴν ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης),στὸ ὁποῖο ἀναφέρεται ρητῶς: «Δὲν θὰ περιληφθοῦν εἰς τὴν ἐν τῷ πρώτῳ ἄρθρῳ προβλεπομένην ἀνταλλαγὴν οἱ Ἕλληνες κάτοικοι τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ οἱ Μου-σουλμᾶνοι κάτοικοι τῆς Δυτικῆς Θράκης».
Ὑφίσταται λοιπὸν ἐδῶ μία σαφὴς διαφορὰ ἀνάμεσα στοὺς Ἕλληνες τῆς Τουρκίας (Ἐθνικὴ μειονό-τητα) καὶ στοὺς Μουσουλμάνους τῆς Θράκης (Θρησκευτικὲς μειονότητες).Κατὰ τὸν χρόνο ὑπο-γραφῆς τῆς Συνθήκης ἦταν ἀναμφισβήτητο ὅτι οἱ Μουσουλμᾶνοι τῆς Θράκης ἀνῆκαν σὲ διαφο-ρετικὲς ἐθνότητες (Πομάκοι, Τσιγγάνοι, Γιουροῦκοι κλπ), οἱ ὁποῖες εἶχαν ἐξισλαμισθεῖ (ἰδίως βιαίως) κατὰ τὰ χρόνια τῆς Ὀθωμανικῆς κατάκτησης τῆς περιοχῆς(1).
Τὸ ἄρθρο -45- τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης εἶναι σαφές.Ἀναφέρεται σ΄αὐτό: «Τὰ ἀναγνωρισθέντα διὰ τῶν διατάξεων τοῦ παρόντος Τμήματος δικαιώματα εἰς τὰς ἐν Τουρκία μὴ μουσουλμανικὰς μειονό-τητας ἀναγνωρίζονται ἐπίσης ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος εἰς τὰς ἐν τῷ ἐδάφει αὐτῆς εὑρισκομένας ΜΟΥ-ΣΟΥΛΜΑΝΙΚΑΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ».Συνεπῶς εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι πρόκειται γιὰ θρησκευτικὲς μει-ονότητες καὶ μάλιστα ὄχι γιὰ μία ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ,ἀλλὰ γιὰ πολλὲς (τρεῖς) ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ,καθ' ὅσον ἔχουμε διαφόρων ἐθνικοτήτων Μουσουλμάνους.
Κατὰ συνέπεια,ἀπὸ τὰ ἐπίσημα κείμενα τῶν Συνθηκῶν προκύπτει ὅτι οἱ ἐξαιρεθέντες καὶ στὴν Τουρκία Ἕλληνες ἀποτελοῦν μία ὁμοιογενῆ ἐθνικὴ μειονότητα,ἐνῶ οἱ ἐναπομείναντες στὴν Ἑλλά-δα Μουσουλμᾶνοι ἀποτελοῦν πολλές,ἀνομοιογενεῖς ἀπὸ ἐθνικὴ ἄποψη,θρησκευτικὲς μειονότητες. Ἔτσι,ὁ Τουρκικὸς ἰσχυρισμὸς περὶ ὑπάρξεως μιᾶς ὁμοιογενῶς ἐθνικῆς «τουρκικῆς» μειονότητας ἀντί-κειται στὴν ἱστορικὴ καὶ τὴν σύγχρονη πραγματικότητα,ἀλλὰ καὶ στὶς διατάξεις τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης˙ καὶ συνεπῶς τοῦτος ὁ ἰσχυρισμὸς ἀποτελεῖ παραβίαση αὐτῆς.
Οἱ μουσουλμανικὲς αὐτὲς μειονότητες –ὑπὸ τὴν ἔννοια τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου– δὲν εἶναι ὁποιεσδή-ποτε μειονότητες.Ὁ λόγος ὕπαρξης (raison d’etre) καὶ τὰ θεσμικὰ πλαίσια τῶν μουσουλμανικῶν μειονοτήτων στὴν Θράκη καθορίζονται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάνης (2).Οἱ μουσουλ-μανικὲς μειονότητες στὴν Ἑλλάδα δὲν ἔχουν καμμία θεσμικὴ σχέση μὲ τὶς ἄλλες μουσουλμανικὲς μειονότητες τῆς Βαλκανικῆς.
Ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάνης πραγματοποιήθηκε ἐπὶ τῆς ἀδίκου ἀναγκαστικῆς ἀνταλλαγῆς πληθυ-σμῶν.Οὐσιαστικῶς ἀντηλλάγησαν 1.400.00 Ἕλληνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῆς Ἀνατ. Θράκης (ποὺ διεσώθησαν ἀπὸ τὴν ἐξόντωση τοῦ γένους /1913-23) μὲ 350.000 μουσουλμάνους (ἀπὸ Μακεδονία, Θράκη, Κρήτη, Σάμο, Χίο, Λέσβο) (ἀναλογία 1 πρὸς 3 ἢ 1 πρὸς 4).
Γιατί ὅμως ἐξαιρέθησαν τῆς ἀναγκαστικῆς ἀνταλλαγῆς οἱ Ἕλληνες τῆς Κων/πόλεως καὶ ἀμοιβαίως τὸ ἐθνολογικὸ «μωσαϊκὸ»,ἀλλὰ μὲ μόνον κοινὸ παρανομαστὴ τὴν μουσουλμανικὴ θρησκεία,πληθυ-σμιακὸ στοιχεῖο τῆς Δυτικῆς Θράκης;
Ὁ Ν. Σαρρῆς σὲ ὁμιλία του στὴν Κομοτηνὴ (Ἀπρίλιος 1990 «Οἱ παραβιάσεις τῆς Συνθήκης τῆς Λω-ζάνης» σελ. 55, 56, ἔκδοση ΙΚΤΑΘ-1993),δίδει ἀπαντήσεις στὴν ρίζα τοῦ ἐρωτήματος.
Ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὰ «Πρακτικὰ» τῆς Συνθήκης,ὁ λόγος τῆς ἐξαιρέσεως τῶν Ἑλλήνων τῆς Κων/πολης (περίπου 300.000) διαφαίνεται ἀπὸ τὴν πρώτη συνεδρίαση τῆς Ἐπιτροπῆς,ὅταν ὁ λόρδος Πάρ-σον παρεκάλεσε «τὴν Τουρκικὴ ἀντιπροσωπεία νὰ ἐξαιρεθοῦν τῆς ἀνταλλαγῆς οἱ Ἕλληνες τῆς Κων/ πολεως.Αὐτὸ διότι ἂν φύγουν οἱ Ἕλληνες τῆς Κων/πολεως κινδυνεύει νὰ καταρρεύσει ἡ Οἰκονομία τῆς Τουρκίας καὶ συνεπῶς διακυβεύονται συμφέροντα τῶν Δυτικῶν χωρῶν» (2).
«Ἀντίβαρο» γιὰ τὴν ἐπιδιωκόμενη ἀμοιβαιότητα καὶ τὴν διατήρηση τῶν Ἑλλήνων τοῦ Δήμου (ἐ-ντέλει) Κων/πόλεως ἀπετέλεσαν οἱ μουσουλμανικὲς μειονότητες (Τουρκοφώνων,Πομάκων/Ροδο-παίων καὶ Ἀθιγγάνων) τῆς Δυτ. Θράκης γιὰ τὶς ὁποῖες ὁ Ἐλ. Βενιζέλος ζήτησε «νὰ μὴν φύγουν».
Μελανὸ ἐπίσης σημεῖο γιὰ τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάνης καὶ τὴν ἄδικη βίαια ἀνταλλαγὴ πληθυσμῶν ἡ ἐπιλογὴ τοῦ τεθέντος κριτηρίου.
Στὴν Συνθήκη Νεϊγὺ (1919,Ἑλλὰς-Βουλγαρία) εἶχε τεθεῖ κριτήριο,τὸ φρόνημα.Ἐν προκειμένω,στὴν Συνθήκη τῆς Λωζάνης,ἐπελέγη κριτήριο τὸ θρήσκευμα.
Πράγματι …. ποιό ἕτερο κοινὸ στοιχεῖο θὰ μποροῦσε ἐναγωνίως νὰ προκριθεῖ, ὥστε νὰ ἀνευρεθεῖ τὸ πληθυσμιακὸ «ἀντίβαρο» γιὰ τὴν ἐξαίρεση καὶ διατήρηση στὶς ἑστίες τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Βασιλεύ-ουσας; Ποιό ἕτερο κοινὸ στοιχεῖο μποροῦσε νὰ ἀνευρεθεῖ,ὅταν τότε οἱ Πομάκοι ἀρνοῦνταν νὰ τοὺς ὀνομάσουν Τούρκους; Εὐκαιρία ἐδῶ νὰ ἀναφερθοῦμε στοὺς μὴ ἀνταλλάξιμους μουσουλμανικοὺς πληθυσμούς.
Πομάκοι ἢ Ροδοπαῖοι
Αὐτόχθον φῦλο τῆς ὀρεινῆς Ροδόπης.Θεωροῦ-νται ἀπόγονοι τῶν Ἀγριάνων (Ἀρχαίου θρακι-κοῦ φύλου,συστρατιῶτες τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου). Συγκρούονται μὲ τοὺς Βουλγάρους (830 μ.Χ.) καί ὑποδουλώνονται σὲ αὐτούς (850 μ.Χ.).Στα-διακὰ χάνουν τὴν Θρακοελληνική τους γλῶσ-σα,καὶ ἐπίσης ἐκχριστιανίζονται.Τὸ 1656-60 ἐξ-ισλαμίζονται γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὶς Τουρ-κικὲς πιέσεις,τοῦ νέου κατακτητῆ (1400).Ἡ γλῶσσα τους (ἡ ὁποία –κακῶς– καθυστέρησε νὰ γραφεῖ) περιέχει 50% Βουλγαρικὲς λέξεις, 15% Τουρκικὲς καὶ 35% Ἑλληνικὲς (προερχό-μενες ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ καὶ κυρίως ρήματα,ποὺ ἀποτελοῦν τὸν κορμὸ καὶ τὴν βα-σικὴ δομὴ μιᾶς γλώσσας ἐνισχύοντας ἔτσι τὴν συγγένειά τους μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ κατα-γωγή τους).Τὸ ξανθὸ ἢ καστανὸ χρῶμα τῆς κόμης,τὸ γαλανὸ τῶν ὀφθαλμῶν καὶ τὸ ὑψηλό τους ἀ-νάστημα,πόρω ἀπέχουν τῶν ἀνθρωπολογικῶν στοιχείων τῶν Τούρκων.Στὶς διαφορὲς μὲ τοὺς Τούρκους ὅλες οἱ μελέτες (4) ὑπογραμμίζουν μεταξὺ ἄλλων τὸν διαφορετικὸ ἀρχιτεκτονικὸ τύπο κατοικίας τους,μὲ τὶς Τουρκικὲς οἰκίες (ὑψηλὲς μάντρες, καφασωτὰ παράθυρα), διατηροῦν χριστι-ανικὰ ἔθιμα (σταύρωμα ψωμιοῦ, σταύρωμα κούνιας μωροῦ), παραδοσιακὴ στολὴ (λιτή,κοκκινόμαυ-ρη,οὐδεμία σχέση ἔχουσα μὲ τὰ πολύχρωμα καὶ φανταχτερὰ ροῦχα τῶν Τουρκικῶν ἐνδυμάτων), διαφορετικὰ μὲ τοὺς Τούρκους τραγούδια (ὁμοιάζουν μὲ τὰ δημοτικὰ Ἑλληνικά.Ὑπάρχει καὶ παραλ-λαγὴ τοῦ τραγουδιοῦ γιὰ τὸ «Γιοφύρι τῆς Ἄρτας») (5). Οὐδεμία δηλαδὴ ἀνθρωπολογική, ἱστορική,πο-λιτιστικὴ σχέση ὑφίσταται μεταξὺ Ροδοπαίων καὶ Τούρκων.Εἶναι αὐτόχθονες Θράκες,παμπάλαιοι κάτοικοι τῆς Ροδόπης. «Κάθε ἐξωτερικὴ σχέση (θρησκεία,γλῶσσα) μὲ νεότερα φύλα (Τοῦρκοι κλπ) ποὺ ἐγκατεστάθησαν στὴν περιοχὴ κατὰ τὴν Βυζαντινὴ περίοδο,εἶναι ἐπιδερμικὴ καὶ ἀποτέλεσμα πολιτικῶν καὶ ἱστορικῶν συγκυριῶν (7).Ἡ θρησκευτικὴ συγγένεια (ἔθιμα Μπεκτασήδων,Τεκκέδες) ἀποτελεῖ,κατὰ τὸν Εὐ. Ζεγκίνη (6),«τεκμήριο τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς τῆς μεταβατικῆς περιόδου ὁρι-σμένων αὐτοχθόνων πληθυσμῶν τῆς περιοχῆς αὐτῆς (Δυτ. Θράκης) πρὶν ἀπὸ τὸν ὁριστικό τους ἐξι-σλαμισμό» (μελετᾶ ἰδίως τοὺς Μπεκτασήδες) . 
Τουρκόφωνοι (καὶ κακῶς ἀναφερόμενοι ὡς «Τουρκογενεῖς») 
Ἀποτελοῦν τὸ μεγαλύτερο κομμάτι τῶν μουσουλμανικῶν μειονοτήτων (περίπου 60.000) μακρὰν ἀ-πέχοντες –στὴν πλειοψηφία τους– ἀπὸ τὶς τουρκικὲς ρίζες καταγωγῆς.Ἀποτελοῦν ἀπογόνους ἐξι-σλαμισθέντων Ἑλλήνων τῆς Θράκης καὶ τῆς Μ. Ἀσίας (13ος – 14ος αἰών).Ἀναφέρονται ἱστορικῶς οἱ ἐξισλαμισμοὶ «Αἱρετικῶν» (Βογομίλων, Παυλικιανῶν, Μπεκτασήδων κ.ἄ.) (8) στὰ πεδινὰ τῆς Ἀνατ. καὶ Δυτικῆς Θράκης (Ὀσμανλῆδες Τοῦρκοι) σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀνυπαρξία ἱστορικῶν ἀναφορῶν γιὰ ἐγκατάσταση τουρκικῶν φύλων στὴν Θράκη... 
Περιοδικό ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΓΛΩΣΣΑ,τεύχος 3 (96) [7-9 2014] / 4 (97) [10-12 2014 





Σημείωση Γιάννη Βασ. Πέππα: Το όλο κείμενο του κ. Κόρμαλη εκτει-νόταν στις σελίδες 29-36 του τεύχους.Δυστυχώς,εδώ,μόνον το πρώτο τμήμα του ήταν δυνατόν να μεταφέρω απ΄ το διαδίκτυο.Μπορείτε όμως,όλο το δη-μοσίευμα,αλλά και όλο το τεύχος,να το διαβάσετε πατώντας εδώ.Θα γνω-ρίσετε,έτσι,ένα άξιο πατριωτικό μετερίζι.






Διαβάστε ακόμα:

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Εκκλησίες στην Αν. Θράκη...

Η πρόξενος κ. Χαριτίδου επισκέφτηκε την επισκευαζόμενη εκκλησία


Η Ελληνίδα πρόξενος Αδριανούπολης Εύη Χαριτίδου επισκέφτηκε τον δήμαρχο του Ουζουν-κιοπρού Ενίς Ισμπιλέν στο γραφείο του.Ακολούθως επισκέφτηκε την επισκευαζόμενη εκκλησία.
Ο δήμαρχος Ισμπιλέν εξέφρασε την ικανοποίησή του για την επίσκεψη.Η δε Χαριτίδου ανέφερε πως παρακολουθεί στενά το Ουζούνκιοπρού και ότι εργάζεται με τον δήμο εκεί σε σχέδια.
Αργότερα ο Ισμπιλέν συνόδεψε την Χαριτίδου σε επισκέψεις στο μουσείο της πόλης και σε άλλα ιστορικά και πολιτιστικά σημεία της πόλης.

Tourkikanea.gr. 18.10.16

Σχόλιο Γ. Β. Πέππα: Είναι παρήγορο και ενθαρρυντικό που οι τούρκοι επιμελούνται των Ελ-ληνικών μνημείων.Τα πανηγυριώτικα σημαιάκια,όμως,πού κολλάνε;

Διαβάστε ακόμα:

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Αιμάτινο ΟΧΙ

Αιμάτινο ΟΧΙ

Απ΄ την πατρίδα μας έγινε μια σχετική προσφυγή που αφορούσε το ολοκαύτωμα του Διστόμου (10 Ιουνίου 1944).Φορείς και Δήμοι της Βοιωτίας κίνησαν μια σχετική διαδικασία αποβλέποντας ουσι-αστικά σε μιαν ηθική δικαίωση και τίποτε περισσότερο.Παραδόξως και περιέργως το ελληνικό αί-τημα δεν εισακούστηκε.
Τη γερμανική θηριωδία βέβαια τη γνώρισε καλά στο πετσί του ο λαός μας.Εκτός απ΄ το Δίστομο,να θυμηθούμε και το ξεκλήρισμα των Καλαβρύτων,την Κεφαλλονιά,την Καισαριανή,τη Βιάννο,τη Σαγιάδα,τους Ταξιάρχες Κύμης,την Κλεισούρα Καστοριάς,το Καρυόφυτο Ξάνθης,τo Δοξάτο,το Ελευθεροχώρι Γιαννιτσών (24/3/1944),το Μεσοβούνι Πτολεμαΐδας,το Μονοδένδρι Λακωνίας,το Δε-σποτικό και τη Μουσιωτίτσα (25/7/1943) Ιωαννίνων,το Κομμένο Άρτας,το Κοντομάρι Χανίων,το Μεσοβούνι Φωκίδας [κοντά σε Αγ. Ευφημία],την Πάρνηθα (24/7/1944) και τόσα άλλα.Ομαδικές εκτελέσεις βαρβαρότητας και αντιποίνων,ατομικές δολοφονίες αθώων πολιτών και ανυπολόγιστες καταστροφές περιουσιών.
Στον ευρύτερο χώρο της ιδιαίτερης πατρίδας του γράφοντας (ΒΑ Αττική),το στίγμα της γερμανικής αιματοβαμμένης παρουσίας υπήρξε έντονο: κάψιμο του Κορωπίου Μεσογείων στις 9/10/44.Λίγο νωρίτερα είχαν περάσει κι από το χωριό μου,τον Βαρνάβα,στις 22/9/44.Συνέλαβαν όσους κατοίκους βρήκαν,τους μάζεψαν στην εκκλησία κι έστησαν τα πολυβόλα απέναντί τους.Έναν κατάκοιτο,τον Θεοδωρή Πέτρου,τον εκτέλεσαν στο κρεβάτι.Η παρέμβαση κάποιων «συμπαθούντων» απέτρεψε το ολοκαύτωμα του μικρού χωριού μας.Αποχωρώντας οι Γερμανοί ικανοποίησαν τη μανία τους καί-γοντας τα δύο μεγαλύτερα σπίτια του χωριού.Το ένα ήταν του παππού μου,πατέρα της μάνας μου.Η μάνα μου,η μητέρα της και δύο αδέρφια της είχαν βρεθεί απέναντι στις γερμανικές κάνες τη ζοφερή εκείνη στιγμή της παρ΄ ολίγον εκτέλεσης.
Όλοι αυτοί οι δικοί μας άνθρωποι δεν σκέφθηκαν ποτέ να εξαρ-γυρώσουν τον πόνο και τη δυστυχία που τους επέφερε το πέρασμα του κατακτητή.Οι Κορωπιώτες έστησαν ένα μνημείο ελευθερίας στην κεντρική πλατεία τους και γιορτάζουν την επέτειο του Ο-κτωβρίου.Η γιαγιά μου,που έζησε έως βαθέος γήρατος,στεναχω-ριόταν που κάηκε η παμπάλαια αρβανίτικη φορεσιά της,πέρασμα για αιώνες από μάνα σε κόρη.Στην αυλή του καινούριου σπιτιού της κρατήθηκαν για δεκαετίες οι στραβωμένες απ’ τη φωτιά σι-δερένιες τράβες του παλιού σπιτιού.Θύμηση ζωής και χρέους...
Απ’ το μυαλό κανενός χτυπημένου απ’ τον κατακτητή,στα μέρη μας και παντού στην Ελλάδα νομίζω,δεν πέρασε σοβαρά πριν την κρίση η σκέψη για απαίτηση οικονομικής αποζημίωσης για τα πολεμικά δεινά.Ο ελληνικός λαός,μαχητικός και μαθημένος στις δυσχέρειες,υψηλόφρων και λεβέντικος,δεν μπορούσε να υποβιβά-σει τόσο χαμηλά το αγωνιστικό του χρέος,την αξιοπρέπεια και την περηφάνια του.

Γιάννης Βασ. Πέππας

Διαβάστε ακόμα: